Marokko: 10 dagen in een andere wereld

Ik ben inmiddels alweer ruim twee weken thuis, maar ik kan het me allemaal nog levendig herinneren: de kleuren, geuren, geluiden, de mensen… Op 13 april j.l. vertrok ik. Op naar het land waar je zo veel en toch ook zo weinig van weet.

Dat bleek al toen we na een lange dag reizen ‘s avonds in het hostel in Casablanca aankwamen. De busreis vanaf het vliegveld in Marrakech was al een enorme eye-opener: mensen rondrijdend op kamelen, fietsers die op de grote weg tussen auto’s en vrachtwagens door manoeuvreren. Het was even wennen, maar na een tijdje moest je het wel als ‘gewoon’ gaan zien.

De volgende dag stond vooral in het teken van een bezoek aan de grote Hassan II moskee en een stadswandeling. Zo zie je een prachtig godshuis, dan weer erg veel armoede op straat. Marokko is een land van contrasten. Soms zie je een gesluierde vrouw, dan weer een meisje met een kort rokje en hoge hakken.

Op zondag legden we een bezoek af aan het Joods Historisch Museum. Het was erg interessant om te zien en te horen hoe Joden in de afgelopen eeuwen in Marokko hebben geleefd. Op dit moment is er nog maar een kleine Joodse gemeenschap in het land aanwezig; het grootste deel van de Joden is na de Tweede Wereldoorlog geëmigreerd naar landen als Canada, Amerika of Israël.

Op maandag vertrokken we met de trein richting Rabat. Deze stad zou de meest formele activiteiten voor ons in petto hebben: een bezoek aan het United Nations High Commissioner for Refugees (UNHCR) en het Nederlands Instituut Marokko (NIMAR). Vooral het bezoek aan hte UNHCR heeft mij persoonlijk erg aangegrepen. De situatie van vluchtelingen en asielzoekers in Marokko is erg schrijnend: ze kregen vaak in het begin een klein beetje hulp, maar later worden ze volledig aan hun lot overgelaten en vallen ze vaak in handen van mensenhandelaars. Het UNHCR probeert alles zo goed en zo kwaad als het kan in goede banen te leiden, vooral omdat de Marokkaanse regering zijn handen volledig van dit probleem heeft afgetrokken.

Op één van de avonden in Rabat gingen we gezamenlijk eten in een typisch Marokkaans restaurant. We werden vermaakt met zang, muziek en dans, het eten was voortreffelijk en de sfeer was goed. Deze kant van Marokko, die van de rijke cultuur, is de kant die we ons van te voren hadden voorgesteld.

De derde stad die we aandeden met ons gezelschap was Marrakech: de toeristenstad bij uitstek. Voor we deze stad eens goed konden bekijken, stond ons echter iets heel anders te wachten: een woestijntocht. Een dag reizen en ‘s avonds bij zonsondergang op een dromedaris een nomadenkamp binnenrijden. Ja, ik heb het gedaan. Het was fantastisch. Je hebt geen idee waar je bent, als je bij het kampvuur danst met een nomaad van (naar eigen zeggen) 19 die je vertelt hoe de sterren hem de weg wijzen. Het decor van een Disneyfilm.

‘s Ochtends word je dan wakker en je ziet de zon boven de zandheuvels rijzen. Ik heb zelden zoiets moois gezien. Na weer een dag reizen kwamen we moe en voldaan terug in het magische Marrakech, waar we de laatste dagen van onze reis zouden doorbrengen.

Het waren mooie dagen. Struinen door de soeks, eten op dakterrassen, eindeloos afdingen, naar de hammam (een hele ervaring op zich) en bovenal GENIETEN. Het was geweldig, ik kan niet anders zeggen. Ja, er zijn ook minpunten. Soms kun je de zoveelste Marokkaanse jongeman die met je wil trouwen (of… tja) wel schieten, maar over het algemeen zijn de mensen gastvrij en behulpzaam.

P.S. Als je meer wilt weten over mijn reis, dan kun je dat natuurlijk altijd vragen. Ik vertel graag meer!

Maroc, on y va!

De derde tentamenweek van mijn eerste studiejaar is alweer een week geleden. Het is 6 april 2012, Goede Vrijdag. Vorig jaar zat ik flink in de stress vanwege de examens. Nu bereid ik me voor op een tiendaagse reis naar een andere wereld.

Of het echt zo anders zal zijn moet ik natuurlijk nog ondervinden, maar ik denk dat Marokko toch wel wezenlijk verschilt van ons kikkerlandje. Al is het maar het heerlijke warme lenteweer (weersvoorspelling Marrakech: 28 graden en zon, mij hoor je niet klagen!)

In oktober vorig jaar onthulde de reiscommissie van mijn studievereniging SES de bestemming voor de jaarlijkse studiereis: Marokko. Ik was gelijk enthousiast: Marokko is echt zo’n land dat je eigenlijk wel wil bezoeken, maar waar je toch niet zo gauw voor kiest. Daarom besloot ik een motivatie in te sturen. Het is nu, of misschien wel nooit, dacht ik.

Vol verbazing ontving ik een tijdje later het bericht dat ik uitgekozen was. Met een groep van nog ongeveer 60 andere studenten Europese studies, zou ik de reis gaan maken. Onmiddellijk kreeg ik het Fata Morgana-gevoel. Vanwege die attractie in de Efteling. Mysterieuze klanken, mensen, spulletjes… Arabische muziek, theehuizen, waterpijpen. De romantische voorstellingen vlogen door mijn gedachten.

Nu de reis nog maar een week van me vandaan is, begin ik me toch echt te realiseren dat het waarschijnlijk niet allemaal zo prachtig is. Er is in Marokko, helaas, veel armoede en dat zal ik waarschijnlijk ook gaan zien. Maar ik ben persoonlijk vooral erg benieuwd naar het cultuurverschil. Het is per slot van rekening een islamitisch land. Dan kun je wel een moskee tegenover je huis hebben (oké, hij is niet zo groot) maar goed, dat is niets vergeleken bij een land waar de islamitische cultuur de normen en waarden bepaalt.

Nu ben ik vooral bezig met het opstellen van een paklijst, het afwerken van een behoorlijke rits aan studiewerkzaamheden (writing papers, I’m loving it!) en mijn moeder geruststellen dat ik écht niet met een mysterieuze Arabier de woestijn in vertrek. Na terugkomst zal ik terugblikken op deze reis, die bijzonder belooft te worden.

Amsterdamse gezelligheid

Ik ben jullie nog een verhaal verschuldigd. Een bijzonder amuserend verhaal. Ik zal dan ook mijn best doen het zo goed mogelijk te brengen. Daar komt ‘ie.

Het was vrijdagmiddag, omstreeks half vier. Een viertal studenten (zo zagen ze er in ieder geval uit), pakten de tram vanaf halte Spui. Na keurig ingecheckt te hebben met hun OV, namen zij plaats in de tram. Het was rustig. Fijn. De studenten hadden vast een zware dag achter de rug. Met veel colleges.

De reis leek voorspoedig te verlopen. Tot opeens de prettige ambiance werd verstoord door een snerpende stem: PUSH THE BUTTON, PUSH THE BUTTON. Nee, de studenten waren niet in de videoclip van een willekeurige Top40-artiest beland. Het was de realiteit. De conductrice van de tram, die zich achterin de tram bevond, schreeuwde moord en brand. Wat gebeurde er?

‘Vieze Italiaan, gatverredamme. Loop je nu m’n hele tram onder te kotsen, viezerik! Ga lekker buiten in de gracht kotsen, lekker voor de eendjes. ASSHOLE. Ik hoop echt dat je je hart eruit kotst. Ik hoop dat je stikt in die joint van je!’

Mon dieu. Wat een taalgebruik. En dat Amsterdamse accent maakte het helemaal af. De Tokkies zouden vergeleken bij deze dame nog meevallen. De studenten waren, na eerst lichtelijk geschrokken rond gekeken te hebben, inmiddels vervallen in een hysterische lachbui. Hoe kon het ook anders. Dat krijg je met provinciaaltjes in de grote stad. Zelfs een ritje met de tram wordt dan een avontuur.

Insert inspiring title here

En we zijn weer begonnen.

Semestre numero deux a commencé en tot nu toe gaat alles weer oké. Er staan veel dingen op de planning, maar als ik een beetje serieus mijn best blijf doen komt het vast allemaal goed. Ook de jongerenraad zit niet stil; 3 maart a.s. zal ik in Rhenen aanwezig zijn bij de Vrouwendag. Vorig jaar was ik daar ook, en het was erg gezellig en mooi om te zien hoe vrouwen met elkaar in contact kwamen.

Daarnaast heb ik aanstaande dinsdag ook een fractieoverleg bij de Progressieve Combinatie. We gaan al een beetje brainstormen over de gemeenteraadsverkiezingen die in 2014 weer gaan plaatsvinden. Ik denk dat ik de gemiddelde leeftijd flink naar beneden ga halen, maar dat is alleen maar heel erg tof!

En ja, nog maar iets minder dan twee maanden en ik zit in Marokko! Ik moet tussen neus en lippen door nog wel even gevaccineerd worden tegen hepatitis A en DTP, maar dat mag de pret niet drukken. Ik ben ontzettend benieuwd naar het land, naar de mensen, de cultuur… En in april is het daar vast ook al lekker warm. Daar heb ik ook geen bezwaar tegen natuurlijk!

I’ll keep you posted. Echt.

 

 

Tomboy.

Vorige week bekeek ik de film Tomboy.  Deze film van Franse makelij uit 2011 gaat over Laura, een meisje van elf dat net met haar vader, zwangere moeder en jongere zusje is verhuisd. Daar lijkt ze niet veel moeite mee te hebben. Ze maakt al snel veel vriendjes in haar nieuwe buurt.

Maar Laura doet zich anders voor. Ze maakt iedereen wijs dat ze een jongen is en Michael heet. Omdat ze kort haar heeft en altijd vrij jongensachtige kleding draagt, valt dit niemand op. Ze voetbalt met de jongens uit de buurt en neemt hun gewoonten over (zoals zonder shirt over het veld rennen en op de grond spugen) en sluit vriendschap met een meisje. Dat meisje wordt verliefd op Michael, omdat ‘hij zo anders is dan de andere jongens’.

In eerste instantie lukt het Laura goed om alles te verbergen: thuis is ze ‘gewoon’ Laura en buiten is ze Michael. Maar als haar jongere zusje erachter komt, is dat het begin van de ellende. Laura neemt zusjelief mee naar buiten om te zorgen dat ze haar mond houdt tegen haar ouders. Als Laura vervolgens voor haar zusje opkomt als deze wordt geduwd, begint ze een gevecht met één van de jongens. Ze wordt behoorlijk agressief.

Thuis doet ze alsof er niets aan de hand is. Maar als de moeder van de jongen samen met hem naar Laura’s huis komt om verhaal te halen, komt de aap uit de mouw.  Laura’s moeder is boos, maar later beseft ze hoe moeilijk het moet zijn voor haar dochter. Ze begrijpt ook dat het niet iets is om zomaar overheen te walsen: er moet een oplossing gezocht worden. Wat deze oplossing zou kunnen zijn, wordt in het midden gelaten.

Laura wordt vernederd door haar eerdere vriendjes, die haar uitlachen omdat ze ‘ineens’ een meisje blijkt te zijn. Ook het meisje waar Laura in de gedaante van een jongen vriendschap mee sloot, doet mee aan deze vernederingen. Toch is zij degene die later bijdraait en besluit met een schone lei te beginnen.

Het lijkt misschien een beetje een vreemd verhaal, maar ik vond het een bijzondere film. Het gaat over een thema dat eigenlijk vrij weinig aandacht krijgt in de media, namelijk transseksualiteit.

Toevallig was er gister in De Wereld Draait Door een item over Valentijn de Hingh. Dit ‘transgender-kind’ won een prijs voor haar bijzondere persoonlijke stijl bij een awardshow van het magazine ELLE.

In haar jeugd werd ze negen jaar lang gevolgd, in haar worstelingen met haarzelf: ze voelde zich een meisje, maar ze was geboren in het lichaam van een jongen. Deze documentaire heb ik toen hij een tijd geleden werd uitgezonden ook bekeken, en ik vond het interessant en goed dat er aandacht aan werd besteed. Ook de uitreiking van de prijs aan Valentijn geeft aan dat het steeds minder een issue is, en dat het bespreekbaar geworden is. Dat is naar mijn idee een goede ontwikkeling! Waar homoseksualiteit vaak wat meer ‘gewoon’ is geworden (nog steeds niet optimaal, maar goed, it’s a start), is transseksualiteit dat nog niet. Ik hoop dat deze ontwikkeling zich zal voortzetten.

TWO THOUSAND AND TWELVE

Bij deze wens ik jullie allemaal nog een heel goed en gezond 2012 toe! Moge al onze dromen dit jaar uitkomen. Ofzo.

Ik hoop gewoon dat er geen sneeuw meer komt, want daar hou ik niet van. Ik hoop dat de NS zijn werk beter gaat doen. Ik hoop dat ik mijn propedeuse haal. En ik hoop dat iedereen om me heen in goede gezondheid het jaar doorkomt.  Want dat was afgelopen jaar soms wel even anders.

Maar bovenal ga ik genieten! In april ga ik naar Marokko, waar ik erg veel zin in heb. Ik ben erg benieuwd hoe het daar is… de mensen, de gebouwen. Voor het eerst ga ik op reis buiten Europa, hoe cool is dat? (Oké, het is niet heel cool aangezien heel veel mensen al eens buiten Europa op vakantie zijn geweest, maar goed)

En oh ja, ik ga weer genieten van leuke tv-programma’s. Het is weer januari, dus dat betekent terugkeer van Wie is de Mol (YESYESYES). De eerste aflevering was weer gaaf. En ik vond het niet erg dat M. er als eerste uitvloog. Die stem. Echt superirritant.

Over twee weekjes is daar weer een nieuwe aflevering van Glee! Oké, dit is heel erg maar ik vind Glee echt leuk. Het is zo lekker vrolijk. Sla me niet als ik je vertel dat ik pas de DVD box van seizoen 1 heb gekocht. Genade, alsjeblieft?

En wat ook helemaal leuk is: de Boer Zoekt Vrouw-specials. Je moet nu wel denken dat ik een hopeloos geval ben. Maar ook dit vind ik zo leuk en vrolijk. En soms is daar ook wat plaatsvervangende schaamte voor een stuurse boer/boerin, maar overall  staan de specials garant voor een avondje onbezorgd kijkplezier.

Misschien moet ik maar tv-recensent worden later. Gewoon alleen maar tv-kijken en daar dan stukken over schrijven. Lijkt me nog best een leuke carrière. Heb ik wel enigszins de verkeerde studie gekozen, maar goed. Een universitaire opleiding kan nooit kwaad, en een goed woordje Frans leren spreken al helemaal niet. Dus wie weet. Zie je me later wel met mijn eigen rubriek: Tessa’s TV Hoekje. Of iets dergelijks. Het moet wel een beetje cynisch worden allemaal, daar hou ik wel van. Mensen afzeiken. ‘Goh, ze had weer een mooie combinatie uit de kast getrokken’.  ‘Haar zoetsgevooisde klanken zorgden ervoor dat mijn kat van ellende de bank onderkotste’.

Oké, klaar nu. Eerst 2012.

 

Vroeger

Waren de stemmen ook al zo hard

Toen ik kleiner was

Waren de mensen ook al zo boos

Toen ik kleiner was

Kwam het ook nooit meer goed

Toen ik kleiner was

Was ik maar weer klein

Dan wist ik hoe het was